Kumbi en het pannekoekenweer

De Kumbi en haar (it is a she!) eenkoppige bevrouwing steken het Nauw van Cales over en duiken in de Britse geschiedenis.
Ook over Albion heerst een van de minst aantrekkelijke zomers van de kalender.

Gelukkig zijn er nog de Bretoenen. En pannekoekedeeg.

England, here we are!

 

Brighton 17 juli 2011

Vandaag is het zondag… rustdag… Hoewel, in ons geval is het evengoed verplicht. Weatherbound zoals de Engelsen het zo mooi zeggen. De weerberichten zijn ronduit slecht maar dat zullen jullie ook wel ondervinden.
Vorig week maandag zijn we vanuit Nieuwpoort vertrokken met redelijk mooi weer, maar wel wind op kop, gelukkig niet teveel. Wat zouden wij niet tegen 3 Bft opkunnen?  De Kumbi zet koers naar Dover.

Na een vijftal uur bereiken we de fameuze traffic lane. Daar gingen we overstag en bleven zo aan de rand van de autostrade der zee. Voor de niet ingewijden: de zones waar de grote vrachtschepen varen.  We houden de motor erbij tot 17.00 u want anders zou het nacht worden tegen dat we in Dover zijn. Nog steeds zien we Duinkerke zowel als Calais aan bakboord liggen en in de verte Cap Gris Nez.
Wat later gaan we motorsailend overstag.

Zo maken we een mooie, haakse oversteek van deze Traffic Lane, zoals het hoort. Bovendien ligt op dezelfde koers de kaap South Foreland, een boogscheut van Dover. Rond 20.00u draaien we Dover Marina binnen, na een zeer efficiente ontvangst over de VHF door de Port Authorites.

Ridders, spoken en informatieposten

Voilà, de eerste oversteek ging gelukkig goed. Maar de weersvooruitzichten klonken veel minder. De volgende dag klimmen we de heuvels op om Dover Castle te bezoeken. Dit is Engeland en dus  wandel je rond in een ongelooflijk interessante tijdmachine. Een fort dat de bescherming van Engeland door de eeuwen heen heeft gewaarborgd. Zijn de spoken nog thuis?

De kazematten zijn in de kalkrotsen uitgegraven. De tunnels en de verdedigingsposten tonen nog steeds hoe hardnekkig de weerstand van de Britten is geweest tegen de druk van het Oprukkende Derde Rijk. Er huist een militair hospitaal in en in feite het zenuwcentrum van de Britse troepen.  Een sleutelfunctie die de invalsdreiging mee heeft helpen voorkomen.

Dinsdag was het de beurt aan Dover Museum waar de oudste boot van Europa wordt bewaard,daterend van het Bronzen Tijdperk, indrukwekkend en het Roman Painted House, overblijfselen van de Romeinse tijden. Mijn historische hartje werd danig verwend.

Slagen maken naar het Westen

Woensdag verlaten we Dover  en stevenen af op Eastbourne. Dat ligt een slordige 50 nm verder en weer scherp aan de wind maar nu 4 à 5 bft. Met een reef in het grootzeil lukt het wel, maar het is toch vermoeiend zeilen onder min. 20° helling. Ter hoogte van Hastings maar weeral overstag en voorbij de Royal Sovereign, een serieus herkenbaar merkteken midden op zee opnieuw. Ter hoogte van Beachy Head nog eens en een laatste keer recht naar Eastbourne. Net als vorig jaar is de ontvangt hier heel vriendelijk. 

Het weer was iets verbeterd, hoewel de voorspellingen met de Beauforts goochelden. 

Brighton, net op tijd

Ik ontmoette een Bretoens koppel dat eigenlijk dezelfde richting uitwil als wij en we besloten samen door te varen naar Brighton. De volgende ochtend ben ik wel als eerste de haven uit. Wind 3 à 4 bft SW later 5 à 7bft!
Maar gelukkig liggen we na een kleine vier uurtjes kruisen voor Brighton. Net voor de wind aanwakkert. Even was mijn rolgenua in de war en op het voordek van een wel erg wiebelende Kumbi moest ik dat zien te fiksen. Komaan Kris!

Maar een tijdje later lagen we prinsesheerlijk naast de bezoekerssteiger van Brighton Marina. De buurman was de landvasten komen oppikken, want de  aangewakkerde wind blies ons heftig van de steiger weg.

Gemiste afspraken

Ik wilde normaal tot aan Wight geraken in het weekend. Nadia en Tom zeilden daar IRC kampioenschappen met hun met Allard. Al bij al heb ik de afspraak gemist. Ook de afspraak met Eden VI van Jo waar Domi aan boord was, viel in het water.
Hoe graag hadden we met zijn allen weerzien willen vieren hebben maar de weergoden hebben het alleen voor het zeggen en die beslissen er dus anders over en dus liggen we nu vast in Brighton. En dat zal nog even zo zijn.

Ik hoop van Portsmouth te kunnen aandoen volgende week want daar wacht een reddingsvlot op ons. En dan zien we wel. Niet teveel plannen. Gemakkelijk gezegd natuurlijk als je alle tijd hebt. Straks komen de Bretoenen buurten. Zal ik nog eens pannenkoeken bakken?

Heel veel winderige groetjes,

Chris Kumbi