Weerzien in Bretagne

Kumbi en ik zijn zaterdag 23 juli aangekomen in Bretagne en we werden hier zeer gastvrij ontvangen door Tony en Marie Hélène van de Mahé, mijn Belgische vrienden die hier wonen en die ik vorig jaar heb leren kennen in Trébeurden, toen mijn tweede Bretoense haven. De overtocht van good old Britain naar het mystieke Bretagne verliep bijna rustig.

Christine Willems opent haar zomerzeildagboek.

St.Quay Portrieux 25 juli 2001

Songs uit WOII

Vorig weekend lagen we gedurende vier dagen verwaaid in Brighton. Regen en heel veel wind..de golven sloegen over de havenmuur. De Bretoenen die ik in Eastbourne heb leren kennen, lagen er gelukkig ook en we hebben veel tijd samen doorgebracht, wat resulteerde in een bezoek aan het Royal Pavillion. Dit oosters majestueus aandoend gebouw was als hof "van plaizantsie" opgericht onder maar vooral King George eind 18de eew. De inrichting houdt het midden tussen een Engelse taart (veel roze en bling bling) en de bewijzen van de inriges aan het hof. Met doorkijkgaatjes en geheime deuren. Een ongelooflijk rijkelijke inrichting voor een behoorlijk decadent leven. 

We zijn ook naar The Lanes getrokken.  Een labyrint van kleine straatjes met talloze oude winkeltjes en dito huizen en vooral twee toffe zestiende eeuwse pubs. Aangetrokken door live jazzy music hebben we ons laten verleiden en werden, samen met een wel zeer gemengd publiek van jong en oud onder elkaar, verwend door een contrabas, een trompettist en een zanger-gitarist die het beste gaven van zichzelf.
Sing-along van de bovenste plank.
Het meest opzienbarende was dat er een gastzangeres optrad van... 89 jaar! Ongelooflijk! Ze had nog gezongen voor de soldaten tijdens WO II.

Vlot aan boord

Dinsdag was de wind eindelijk wat gaan liggen en konden we onze tocht voortzetten. De avond ervoor werd ik nog uitgenodigd op een motorjacht van Antwerpenaren die al jaren in Engeland wonen. Heerlijk om nog eens zoetgevooisd Vlaams te kunnen praten,samen met Denise en Jef. ’s Anderendaags wuifden ze me uit en wat later stevenden we op Portsmouth af, weeral aan de wind en aanvankelijk stroom tegen maar al motorsailend bereikten we de Solent en de Spinnaker tower van Portsmouth begroette ons al van verre. Net als vorig jaar legden we aan in Gosport Marina.

De volgende morgen namen we de ferry naar Portsmouth city en een taxi (!) bracht me naar Ron Hale Marine, de winkel waar mijn Seago reddingsvlot op me wachtte. Nu ik binnenkort bemanning zoek mee te nemen om de Golf van Biskaje over te steken vond ik dit een meer dan verantwoorde aankoop. Met veel moeite nog te voet van de ferry naar de jachthaven (23 kg) maar nu heeft het ding een goeie plek gekregen op de Kumbi en is mijn bootje als het ware opgewaardeerd.

Op motor het Kanaal over

En de volgende dag hebben we de Solent rustig westwaarts afgezeild naar Lymington, waar Bilou IV van Charles en Chantal al lagen. Samen hebben we ons afscheid gevierd in de herberg waar Charles 30 jaar geleden verbleef tijdens regatta’s die hij er vaarde met zijn vaders boot. De volgende morgen bij dageraad (5u) waren weer op weg voor wat mijn langste oversteek zou worden tot hiertoe. Op naar Guernsey, de Kanaaleilanden. We spoelden letterlijk langs The Needles, flink stroom mee en met de wind vanachter zeilden we zuidwaarts, de genua uitgeboomd en als een vlinder schommelde Kumbi over de golven.

Het werd gelukkig een mooie dag en het weer klaarde helemaal uit op zee. Toch liet de wind het wat afweten zo rond de middag en moest mijn Rogerke (de motor nvdr.) weer flink meehelpen. De uren gleden voorbij en in de verte ontwaarde ik de Traffic lane alweer en moesten we de afstand tot die grote zeekastelen best goed inschatten. Ik probeerde de spinnaker uit maar tevergeefs, in de namiddag was het allemaal op motor. Tegen de avond dook Cap de la Hague aan bakboord op en Alderney aan stuurboord. Wat later vlogen we door de Alderney race met een piek van 12,4 knopen (over de grond). Spectaculair en fascinerend, zeker als we nog over de stroomrafelingen bruisten.

Ik had Alderney kunnen aandoen maar iets trok me naar Guernsey en even na zonsondergang bereikten we St. Peterport, ons nog bekend van vorig jaar en konden we gelijk de haven in (enkel te doen 3u vóór tot 3u na HW). We hadden 95 NM afgelegd en 16u aan één stuk gevaren (oef).

We verbleven er twee nachten en vonden er..de boeken van Hornblower’s avonturen geschreven door zijn geestelijke vader, C.S. Forester. Deze kregen een bevoorrecht plekje op Kumbi.

Waspoeder in Bretagne

En zo zijn we dan op zaterdag overgestoken naar Bretagne, een prachtige zeildag, met halve wind (van opzij inkomend..dit voor de niet-zeilers) en over een blauw met witte stippen zee, dus overmatig veel zon, heerlijk. Na een 9tal uren bereikten we St.Quay Portrieux en Zondag werd ik hier opgehaald door de Mahéetjes die me, net als vorig jaar, onthaalden op hun hoeve met een echt bed, badkamer en wasmachine (waar heb ik dat nog gelezen?) maar vooral met echte warme vriendschap.

Ondertussen zouden Tom en Nadia ergens in Dieppe of Boulogne de Eden VI van Johan vervoegen en op weg zijn naar deze kusten. Zit er dan toch een ontmoeting in en zouden ze dan gelijk overstappen op de Kumbi?

Dit maakt het al zeilend reizen zo spannend. Het onvoorspelbare ondanks voorafgemaakte plannen. Is het daarom dat we het zo graag doen?

Bij leven en welzijn dan maar, heel veel liefs voor iedereen,

Chris Kumbi

De voorgaande verhalen: Deel 1   Deel 2