Milagro reisverhaal over de kanalen en de rivieren

Noord Frankrijk 10 mei 09

• De grens over bij Komen (Comines) naar Douai en Courcelles
• Iwuy en de raadselachtige sluisbediening
• Cambrai en de sluizencarroussel
• Sain Quentin en de Milagro in sleepkonvooi

Bonjour allemaal,

We zijn al tot in Saint-Quentingeraakt, en aangezien hier internet inbegrepen in de ligprijs is inbegrepen,profiteren we daar natuurlijk van.

Na ons vertrek uit Wervik moesten wede sluis van Comines (Komen) nemen, en omdat dit op grondgebied Wallonië ligtmoesten we ons hier laten registreren. Weer een nieuw nummer tot gevolg enz.. De dienstdoende sluiswachter gevraagdwaarom we buiten een nationaal nummer nu ook een Waals registratienummer nodighebben, antwoordde zij fijntjes dat het gewoon een manier is om ons er te latenaan herinneren dat we toch niet helemaal vrij zijn in onze bewegingen, ook aldenken we dat we ons vrij gevochten hebben. Ja, ja. Gelukkig gratis!

Beetje verder Frankrijk, met Quesnoysur Deûle, weer naar het bureau van de sluiswachter, ditmaal met de vaarvergunning voor Frankrijk, maar dit hadden we al geregeld via internet. Hij blij met minder papierwerk. Iedereen tevreden, wat is het leven toch simpel.

Verder gevaren via de Deûle tot in Don, waar we dachten een aanlegsteiger te vinden. Die was er ook wel. Alleen de helft van de planken ontbrak en we waren te moe om nog verder te gaan. En zie,krijgen we telefoon van vrienden die op de terugweg van Engeland wel even een ommetje wilden maken om ons te bezoeken. Het is nog een heel gezellige avond geworden.

Volgende dag naar Douai, en heel even hebben we regen. Gestopt in Courcelles les Lens in een heel mooie binnenkom in een beveiligde haven, en we hebben nog tijd om boodschappen te doen. Terug op weg, doen verschillende sluizen, waaronder één met vlottendebolders. Allen de onze vlotte niet zo heel goed, en we hebben een lus van ons meertouw moeten snijden om weer weg te geraken.

In Iwuy staan we voor een raadsel. Er is een sluis, een sluiswachterhuisje, maar geen bediening. Na een tijdje sur-place gedobberd te hebben dan maar aangelegd aan een stukje kade en te voet naar de sluis. Daar moet je via een intercom contact opnemen met een soort centrale,een camera wordt ondertussen op jou en je schip gericht, en een stem legt uit wat er moet gebeuren. Uit een luik in de muur komt een doosje gevallen, nog even verder praten tegen de verre stem, en onze afstandsbediening is actief.

En het moet gezegd, alles werkt van dan af heel vlot. Komen aanvaren, kastje richten op de sluis, wachten tot de deuren opengaan en met groen licht naar binnen, vastmaken, een blauwe stang naar boven duwen, sluis vult zich met water, deuren open, en dan heb je drie minuten om er uit te komen. Héhé.

Wel heel goed vast maken in de sluis, want het vullen gaat soms geweldig hard. Zo doen we er vijf vandaag, en we zijn in Cambrai. Hier blijven we twee nachten.

Maar dan! Op weg naar het Grand Souterrain in het kanaal van Saint Quentin. We zijn vandaag 8 mei, weliswaar een feestdag in Frankrijk, maar de VNF werkt, en we doen dan ook in één moeite ZESTIEN sluizen. Dan stoppen we, want onze pijp is uit. En zeggen dat we dit voor ons plezier doen!

De volgende morgen om zeven uur(hier gaan we weer) opgestaan om op tijd bij de tunnel (5670 meter) te komen.Er liggen al drie spitsen en twee jachten te wachten, waaronder een Nederlander die we al meermaals zijn tegen gekomen onderweg, en die dit al verschillende keren gedaan heeft. Alle boten worden aan elkaar vastgemaakt met kruisen de lijnen van ongeveer dertig meter lang, en alles wordt getrokken door een elektrische "toueur". We liggen voorlaatste, en dit is niet echt slecht, maar bij het vertrek lopen we toch even tegen de betonnen rand van het kanaal, met als gevolg weer een kras natuurlijk.

In de tunnel lopen we ook even met de reling van de fly-bridge tegen de wand, maar na enig geregel van de touwen en het voortdurend afhouden (Rikske vanachter en Mark vooraan) van de boot van de wanden komen we na twee uur aan de andere kant. Varen is ontspannend en goed voor de stress. Juist ja, ons stressniveaus is vandaag even van honderd naar negenhonderd gegaan, maar al bij al viel het nogal mee. Een beetje verder nog een kleine tunnel (ocharme 1098 meter) waar we op eigen motor varen, en we zijner door.

Ondertussen hebben we bij de laatste sluis voor de tunnel onze afstandsbediening moeten inleveren, want vanaf nu worden de sluizen geactiveerd met sensoren.
Dat techniek niet alles is bewijst een man van de VNF die om een sluis vlot te laten werken met zijn voet tegen de deuren moet gaan stampen om ze op te krijgen, maar blijkbaar doet hij zijn werk graag en goed, want kijk, de deuren gaan open, en zo zijn we in Saint Quentin waar we drie nachten blijven.

Tot later.

Mark en Rikske

Foto’s: het sleepkonvooi voor  de ingang van de tunnel bij Saint Quentin en een sfeerbeeld van onderweg.