Milagro, de tweede reis naar het zuiden

De Milagro is met Marc en Rikske opnieuw onderweg naar het zuiden.

• Vertrek uit Antwerpen

• Boenke boenke steigers

• De droevige Scarpe

• Drukke beroepsvaart

• De Eiffeltoren uit kikkerperspectief

We zij nog maar net weg, van 21 mei, om precies te zijn, of we hebben al heel wat te melden.
Na tussenstop in Mechelen zijn we zoals gewoonlijk naar Gent gegaan voor een paar dagen. Na de laatste aankopen en praktische regelingen vertrokken richting Frankrijk.
Onze eerste halte was in Kerkhove-Avelgem-Kluisbergen. Een jachthaventje voornamelijk voor snelle motorboten op de Schelde. Op de passantensteiger speelt er constant muziek, want hier is men blijkbaar nog van mening dat gasten moeten vermaakt worden. Gelukkig sluit de plaatselijke bar redelijk vroeg, en komt de rust weer. 

De volgende dag gaan we door het Waalse Gewest, en steken we ook de grens met Frankrijk over. Hier overnachten we aan een steigertje waar ook nog een motorjacht ligt uit Merelbeke ligt, maar waarvan de eigenaar in Decize (Frankrijk) woont. Hij weet ons te vertellen dat we gedurende onze tocht nog bij hem voor de deur gaan langsvaren.
De nacht is niet zo. Tot laat in de avond en al van in de vroege morgen komen grote combinaties hier voorbij.

De verkeerde kant uit

Als we doorvaren blijkt het log vast te zitten! Dit gebeurt wel vaker, en gewoonlijk helpt even losmaken en terug schuiven wel, maar dit keer moet ik met een scherp voorwerp een twaalftal kleine bloedzuigers lospeuteren. Zelden zo gegruweld als dan.
De Schelde en het Canal du Nord is amper een inspirerend vaargebied. Even hebben we nog geprobeerd om via de Scarpe een grote hoek af te snijden, maar toen we deze opvoeren hadden we er al geen goed gevoel bij. Totaal niet onderhouden, en na een tijdje kwamen we bij de eerste sluis waar geen doorkomen meer aan was door de ondieptes. Met enige moeite keren we terug . Achteraf vernemen we  dat de Scarpe eigenlijk gesloten is.

Dan maar weer tussen de grote jongens gaan varen, en even later gaan we op eigen kracht door onze eerste tunnels. Het gaat een tijdje goed, tot we aan de sluis van Moislains komen waar wel erg veel schepen liggen te wachten.
Aangezien er op onze oproepen via de VHF niet gereageerd wordt, gaan we maar tussen de binnenschepen liggen en gaan we een praatje maken. zo vernemen we dat het staking is en dat de volgende dag terug gewerkt zal worden. Gelukkig kunnen we afspreken dat we met een 50-meter schip mee in de sluis kunnen (hier kon geen ander schip meer bij), en zo geraken we toch met de tweede schutting weg.
Keerzijde is wel dat we om zes uur 's morgens al moeten opstaan, maar anders hadden we tot tegen de middag moeten wachten. Het gaat echter maar moeizaam vooruit, en als we 's avonds aanleggen hebben we 11 sluizen en maar 56 kilometer afgelegd op bijna twaalf uur varen.

Vaandelruil

In Noyon komen we op de Oise terecht, en overnachten we in Compiegne. Als slaapplaats kan het er mee door en de twee eerste nachten zijn gratis. Men vraagt wel of je in ruil voor een vaandeltje een gift wil doen voor de clubkas. Het vaandeltje plakt nu in ons logboek.
Uiteindelijk komen we via Creil terecht in Cergy, en dit is onze eerste echt betalende haven in Frankrijk. Mooi plaatsje in volledige nieuwbouw, en we blijven er twee nachten liggen voor onze tocht naar Parijs aan te vatten. 

En dan is het zo ver, we draaien de Seine op. Na 80 kilometer en drie grote sluizen komen we in Parijs. Prachtig zicht, maar we kunnen er helaas niet echt van genieten want de scheepvaart is er enorm. Tussen de beroepsvaart is het een af en aan varen van de befaamde Bateaux mouches ( en dit zijn echt wel grote en vooral ook snelle schepen), en we hebben al onze aandacht nodig voor de vaart zelf. Maar we geraken in de Port de l'Arsenal, en we liggen er goed.
Alles bij elkaar genomen is het weer allemaal goed verlopen, maar mooi vaarwater hebben we op deze tocht nog niet gehad. Een enkel jacht daargelaten is het is enkel beroepsvaart (met soms konvooien van 160 meter en meer) dat gebruik maakt van deze vaarweg, en ik denk niet dat we deze weg nog vlug zullen nemen als er andere alternatieven zijn.

Maar nu gaan we op stap en gaan we genieten van de lichtstad.

Tot later,
Mark en Rikske.

Deel 2 van het reisverslag van de Milagro HIER