De vele aspecten van de Franse cultuur

• De lange geur van kaas

• Indigestie op de computer

• De ontdekking van Ratafia

• Vioolkistkerk

Zoals gezegd in onze voorgaande aflevering varen we terug op het “canal entre Champagne et Bourgogne”. We komen weer voorbij bekende plaatsen, en dankzij de vorig jaar gemaakte aantekeningen weten we waar de betere aanlegplaatsen zijn. Cultuur, lekker eten, spelletje “jeu de boules” en natuurlijk smakelijke drankjes.

Smikkelen aan de voeten van de filosoof

Om dit kanaal te voeden zijn er maar liefst vier groen omzoomde (kunstmatige)meren aangelegd, deze zijn min of meer goed bereikbaar met de fiets, en we trekken er dan ook regelmatig op uit. Vanaf de Sâone moeten we eerst 156 meter met 43 sluizen omhoog, om dan terug naar de Marne te varen. Die zakt met een hoogteverschil van 239 meter en 71 sluizen. Op het hoogste punt is er ook nog een tunnel van 4820 meter lang. Het is op deze hoogvlakte van Langres (of toch in de buurt ervan) dat trouwens ook de Marne,de Aube, de Seine, maar ook de Maas ontspringen.

We bezoeken ook nu weer de vestingstad Langres, maar nemen hiervoor wel de bus aan het station, niet ver van de aanlegplaats. Van vorig jaar weten we dat de klim naar boven niet te onderschatten is! Aan de voet van het standbeeld van Denis Diderot, schrijver, filosoof, aanstoker van de Verlichting  en de samensteller van de encyclopedie, is een goed bar/restaurant waar we ook ditmaal voor de lunch binnenspringen. Langres heeft ook een zeer lekker en specifiek kaasje. De koelkast moet later wel met een hogedrukreiniger uitgespoten worden om de reuk er uit te krijgen. Heel lekker,maar stinken!

De volgende halte is Rolampont, waar we naar Faverolles fietsen om een Gallo-Romeins mausoleum te gaan bezichtigen. Het museum is OK, maar de weg heen en terug een beproeving. Uiteraard zijn de hellingen en de zon daar niet vreemd aan.

Indigestie op de computer

Omdat we de aanlegplaats van Chaumont maar niets vinden, leggen we aan in Foulain. Van hier is het ongeveer 12 kilometer met de fiets langs het kanaal naar deze grote(re) stad. We hebben onze computer mee, en in de hotspot van de Mac Donalds gaan we onze mails versturen. Omdat het nogal grote bestanden zijn, proberen we om deze in kleinere blokken door te sturen. Achteraf niet zo een gelukkig keuze, want niemand kan deze wirwar van tekens en codes ontcijferen. Of zou het aan de hamburgers liggen?

Hoe dan ook, alles wat we tot hiertoe hebben doorgestuurd hebben we moeten herwerken tot kleinere bestanden, en nu moet alles vlot verlopen.
Froncles, Joinville, Orconte, zijn bekende stopplaatsen. In Châlons en Champagne konden we vorig jaar niet aanleggen wegens watersportfeesten, maar nu is er plaats. We gaan de stad in voor een vlug bezoek, en plannen om de volgende dag de stad wat uitgebreider te bezoeken.

s' Nachts worden we echter opgeschrikt door een luide knal tegen de boot, en na een eerste vluchtige controle waarbij we niets speciaals vinden gaan we weer slapen. De volgende morgen echter vinden we naast de boot op de kade een grote steen. Op het glas van de zijdeur staan ook diepe krassen, en in het gangboord ligt steengruis. Men heeft dus geprobeerd om een ruit in te smijten, maar omdat we inbraakwerend glas hebben is het niet gelukt.
De pret is er voor ons af, en we varen dan ook door.

De ontdekking van Ratafia

Een beetje verder gaan we het canal de l'Aisne al la Marne op, en we houden hier halt in Sillery. Midden tussen de wijngaarden van de champagne, en jawel, we kunnen het weer niet laten. We trappen ons hart weer uit ons lijf om bij een champagneboer te geraken. We zijn echter in het dorpje Mailly aanbeland met alleen maar grand cru's. Allemaal ronkende namen, met de erbij horende prijzen, en we kopen enkele flessen bij Ernest Remy om toch geen verloren tocht gemaakt te hebben.

Hier ontdekken we echter een nevenproduct van de champagne, namelijk Ratafia, een aperitief gestookt van de pulp van de druiven. Moeten we proberen! Het smaakt naar een mengeling van porto en de Pineau Charentes, en is 18° sterk. Het zware fietswerk is vlug vergeten!
In Sillery liggen we goed, we gaan nog een keertje naar Reims. We komen er ook nog eens onze Hollandse vrienden tegen, en tegenover ons komt een oude bekende uit onze winterligplaats Nieuwpoort liggen. De wereld op het water is klein!
We moet weer verder, want op 1 september sluit de sluis van Berry au Bac voor een maand voor werken. Hier draaien we het canal des Ardennes op, en dit is nieuw voor ons. Een heel leuk vaarwater zo blijkt, heel rustig varen een mooie omgeving.

Vioolkistkerk

In Asfeld worden we er door iemand die de streek goed kent op gewezen dat het dorp over een bijzondere kerk beschikt.

We hebben onderweg al heel wat kathedralen en kerken bezocht, maar deze is toch weer een verassing. De Saint Didier kerk is gebouwd in Italiaanse barokstijl. Ze heeft deze kerk de vorm van een viool, en aan de buitenkant is dan ook geen enkele rechte muur te bekennen. Ook de binnenkant is geweldig mooie en perfect onderhouden. Zo kan het dus blijkbaar ook.

Zie zo, dit is het weer voorlopig.
 
Groetjes,
Mark en Rikske