De spectaculaire côtes  Atlantiques

23 juli 2010 

Er is een bijlangrijke stap gezet in het leven van een solozeilster. Vanaf nu tik ik het dagboek rustig op de laptop in aan boord.  En nadien kan ik snel even op internet met de memorystick. En zo, bester lezers, kan ik mijn ervaringen met 'olle' delen. De voorwaarde is dat de theorie klopt met de wetten van de computertechniek die mensen als ik een IT-oen-complex bezorgen. *

Eerste wasmachinebeurt

Zoals reeds geschreven hebben we l’Aber Vrac’h verlaten vorige zaterdag en koers gezet naar Camaret zowat achter’t hoekje van NW Bretagne. We gingen dus la Pointe de Bretagne ronden en het Chenal du Four nemen, gekend-berucht om zijn zeer sterke stroming. Op het juiste tijdstip aan te komen en op het juiste tijdtip te vertrekken was cruciaal. Omdat de meeste jachten die richting uitgingen was er al niet teveel vergissing mogelijk en tegen half tien liep de jachthaven van L’Aber Vrac’h zowat leeg.

We voeren eerst een heel stuk de zee in om dan aan de laatste westboei 90° bakboord uit te gaan, redelijk scherp aan de wind. Maar de deining was veel groter, indrukwekkend met momenten , en de wind te zwak zodoende dat m’n trouw Rogerke weerom flink heeft mogen werken. Ouissant lag nu aan stuurboord en voor ik het wist, lagen we in de Race du Four, lekker stroom mee én onder zeil nu.

We waren met meer zeilboten op zee en het deed me genoegen dat ze me niet konden inhalen met hun grote genua’s.
Kumbi deed haar type weer eer aan: First 32.

WIjntje op de steiger

Op het einde van de Chenal du  Four leek het water wel te koken en kwamen we niet meer vooruit. In de baai richting Camaret ging het dus weer op motor. In deze contreien kwamen wij vroeger met de familie vaak op vakantie. Ik kreeg toch een brok in mijn keel als ik nu de wonderlijke Les Tas de Pois en la Pointe de Pen Hir vanuit zee mocht zien. Het laatste stuk konden de zeilen er weer op om wat later netjes aan te meren in de Port Vauban.

Mooi dat het hier is!! Zeker met al die zonneschijn. Later kwam de "Charlotte" binnen , een Nederlander die ik in Weymouth had gezien. Hier sé, en nu, na al die weken zien we elkaar hier terug. We gingen op de steiger zitten en deelden een lekkere fles ‘rouge’ en  onze ervaringen. Later zijn we de Mahé gaan opzoeken en ook daar werden vriendschappen gesloten en zo eindigde de dag in opperbeste stemming. We blijven hier een dagje liggen, ’t was toch weer zondag zeker, rustdag dus (hm!).

Maandag trekt deze zeilnomade verder. De wind laat het weer wat afweten dus tuffen we ook deze baai uit richting het Raz du Sein. Slik.  Zo mogelijk nog gevreesder om haar stroming dan de Four. Het is echter dood tij, halve maan en dan is de stroming het minst sterk. Toch spoten we er met 9 knopen door! Over de grond weliswaar en dat was een verschil van meer dan 4 knopen. Dat moet je echt niet tegendraads doen en met wind tegen!!

Aan de boei

We passeren Audierne en zetten verder koers naar Benodet. De kustlijn wordt na het woeste Pointe du Raz en Finisterre nu rustiger en vriendelijker, lager ook met af en toe duinen. Toch liggen er verraderlijke rotspartijen zeker ter hoogt van la Pointe de Pen Marc’h maar ze worden zeer goed aangegeven door de diverse kardinaalboeien, makkelijk terug te vinden op de kaart. In de aanloop van Benodet, onder zeil gelukkig terug, krijg ik contact met Paul en Betsie van de "Mermaid". Vrienden van het thuisfront zijn er ook! Op dezelfde plaats en hetzelfde tijdstip.

Samen gooien we het anker dicht bij een strand en het weerzien is heerlijk.  De volgende dag vaar ik de rivier een tweetal mijlen op, erg rustig en mooi groen, om wat later voor de eerste maal een meerboei op te pikken zoals Paul het me heeft uitgelegd. Dat is een flink stuk goedkoper maar je moet natuurlijk met je dinghy naar de wal. Om eerlijk te zijn, daarvoor heb je ‘m wel meegenomen!

We blijven hier een dagje liggen. Wéér een schilderachtig plaatsje, zelfs bij regenweer. Goed om een museumpje te bezoeken, l’Abri des Marins. In feite een sociaal werk, waar de vissers vroeger onderdak vonden. En daags nadien maken we ons los van de meerboei, hijsen Kumbi-ke aan boord en daar gaan we weer. Met een vinnige 4 bft en halve wind vliegt de Kumbi over de golven richting Lorient. Wat een snelheid.

Wiebelnacht

Algauw ligt Concarneau dwars van ons na eerst les Iles de Glénan aan stuurboord te hebben gelaten. Veel vlugger dan verwacht komt Ile de Groix in zicht en daar gaat de haak in de grond. In de verte ligt Lorient , dichtbij hoor je de branding. Een prachtige zonsondergang sluit deze heerlijke zeildag af. Zo goed als vuurwerk, een kroon op het zeilersbestaan!
Na een toch niet zo’n rustige nacht op de wiebelende Kumbi wekt de zon ons alweer voor een nieuwe dag. Vannacht was er de wassende maan en talloze sterren en de pinkende lichtjes op het dat moment toch rustige water. Dat is het voordeel van voor anker te liggen.

Het weer is redelijk onstabiel maar voor deze kant van Bretagne valt het wel mee. Tegen de middag gaat Rogerke weer aan ’t werk en gaan we anker op. Al snel liggen we onder zeil. Man, we gingen soms vlotjes over de 8 knopen over het water met halve wind richting Belle Ile. Nog zo’n 25 mijl te gaan.

Het wordt een fantastische zeiltrip, één van de mooiste tot hiertoe met een wisselende hemel van wolken en zon en een zee…!! Onbeschrijflijk. De golven komen iets achterlijk dan dwars in en rollen elegant onder Kumbi door. Eéntje waagt het zich een beetje in de kuip te storten maar gelukkig zit ik aan de lage kant en ontsnap ternauwernood aan een zout douchke. Ik schatte ze soms toch meer dan twee meter hoog.

Ter hoogte van het Presqu’Ile de Quiberon laten we Belle Ile aan stuurboord en koersen we af op Le Crouesty.

Tiens, daar wou ik toch naartoe, zeker?

Drukte in Le Crouesty

Er staat veel wind deze keer om aan te meren maar het is toch gelukt. Groot dat het hier is! En bijgevolg druk en dan overweldigt me steeds weer met al die mensen het reeds bekende gevoel van alleen in de grote massa te zijn. Contacten zijn kort en ‘superflu’. Toch blijf ik hier een tweetal nachtjes . Vrijdag geven ze veel wind maar zaterdag trek ik naar Laroche Bernard waar zondag Dirk en Domi aan boord komen en dan is het vakantie. Enfin: nog meer vakantie. Joepie!!

Chris Kumbi

* dat blijkt dus mee te vallen