La belle Bretagne en haar "karakterke"
13 juli 2010
Na een boeiende overtocht van Guernsey (Kanaaleilanden) tot de Bretoense kust zijn de Kumbi en haar voltallige crew (ik dus) aangekomen in Lésardrieux vorige vrijdag.
Vroeg in de morgen losgegooid en d ie mooie eilandengroep verlaten met het vaste voornemen er terug langs te gaan als we huiswaarts zoeken te gaan. Met nog een viertal jachten zetten we koers naar Ile de Bréhat.
Rond 09.00 kon Rogerke eindelijk rusten en liep Kumbi lekker op zeil verder en was het de Pitou die af en toe kreunend aan 't stuurwiel draaide vergezeld van het zacht gepiep van z'n eigen rudderke. Er stond een prachtige swell die helemaal van Amerika zou komen. Zo eentje die de boten zowat half nog maar laat zien als je toevallig allebei in een golfdal zit.
Dit was weer volop genieten.
De lange route 
De aanloop van Lésardrieux was ronduit indrukwekkend, al die rotsen, brrrr. Gelukkig helpt Kareltje (de kaartplotter) en mijn gelukkig goede ogen om de juiste koers te vinden die ons de rivier op geleidde en waar we ons aan de steiger legden geholpen door een paar vriendelijk Nederlanders, die vind je zowat overal. Na volledige shipshape nestelde ik me naar gewoonte in de kuip met mijn gebruikelijke Martini on the rocks. Letterlijk en figuurlijk met volle teugen genietend.
De volgende morgen weer een stralend zonnetje en ja, we waren weer vroeg op weg, de goede raad indachtig van één van mijn zeilvrienden (met veel ervaring) goed weer: zeilen, slecht weer: binnenblijven. En dus lagen we die avond in Trébeurden.
 Met het ritme van het klimaat
Daar vond ik eindelijk nog eens een paar Belgen. En was het weer heerlijk Vlaams praten en borrelen 's avonds. Dan werd het zondag rustdag met wat rondfietsen in het dorpje en de omgeving, niet zo makkelijk met al die hellingen. Toch voelde ik me niet zo happy. De Belgische jachten waren verder getrokken en dan slaat de eenzaamheid van ondergetekende wel eens toe, altijd in een haven, nooit op zee. Dus: 's anderendaags willen we verder maar, en wat maakt me wakker? Het geroffel van ...regen!
Tot 9u uitgeslapen met de idee van niet te vertrekken. Maar tegen 10u. was de Kumbi toch maar weer los. De regen was opgehouden, het weerbericht klonk redelijk goed, alleszins wind tot 5bft..
En die hebben we gekregen! De zee zag grijs voor de verandering en de regen was ook nooit ver weg maar wat deert dat als je op het water bent? Wanneer heb ik nog eens mijn zeilpak aangehad? In Brighton?
Coëfficiënten aan den lijve ondervinden
Omdat ik nogal laat vertrokken was kreeg ik na de middag flink stroom tegen. Oeioeioei, dat was me wat. Zo tegen springtij kan je niets anders verwachten. Dus Rogerke heeft weer overuren gedaan maar hield dapper vol tot we de aanloop van Aber Wrac'h konden bereiken en tegen 21u. lagen we weer vast, moe maar voldaan. En weer Nederlanders die me hielpen aanmeren.
En wie is hier ook in de haven? Jawel, mijn Belgische vrienden van de Mahé, Tony en Marie Helene. Een reuze fijn weerzien werd gevierd met thee en een pintje. Vandaag komen ze pannenkoeken eten op Kumbi.
 We zullen hier enkele dagen moeten wachten want de zuidwester zet stijf door en om rond de noordwesthoek van Bretagne rond te varen is dat geen goed idee. We maken er maar het beste van. Gelukkig heb ik voor de eerste keer internet aan boord en kan ik nu naar hartenlust mailen dus jullie kunnen snel nog meer horen van mijn exploten.
Tot dan, ... kenavo! (tot ziens in het Bretoens)
Chris Kumbi
|
